Oca/ szczawik bulwiasty (Oxalis tuberosa) - bulwy do sadzenia XXL - Kolorowe złoto Inków

Przy zamówieniach od 50 € możesz wybrać porcję bulw oca jako gratis!

Kolorowe, karbowane bulwy, które lśnią jak małe szlachetne kamienie? Widok tego fascynującego warzywa z pewnością przyciąga spojrzenia! Oca to nie tylko prawdziwa rzadkość w naszych ogrodach, lecz także najważniejsze po ziemniaku warzywo korzeniowe Andów. Kto ma ochotę na nowe, orzeźwiające doznania smakowe, znajdzie je w tym warzywie bulwiastym: spektakularnie ubarwione bulwy w odcieniach czerwieni, różu, żółci, bieli i pomarańczu łączą chrupiącą teksturę z delikatnym, cytrynowo-świeżym aromatem, który podczas gotowania staje się cudownie słodkawy i orzechowy - dokładnie tak, jak cenili je Inkowie już tysiące lat temu.

Zawartość przesyłki: 1 porcja bulw (70 gramów+, 1-3 sztuki)

Uwaga: Każda bulwa na zdjęciu waży około 70-90 gramów.

Po otrzymaniu przechowuj bulwy w ciemnym i chłodnym miejscu (3-10°C). Najlepiej przełożyć je piaskiem. Piasek nie powinien być suchy, ale także zbyt wilgotny.

Wzrost i wygląd

• Długość życia: Wieloletnia, jednak u nas najczęściej uprawiana jako roślina jednoroczna, ponieważ bulwy zbiera się późną jesienią.

• Wysokość: Rośnie jako krzaczasta, zwarta roślina i osiąga około 30 do 50 cm wysokości.

• Pokrój: Płożąca i poduszkowata, z mięsistymi, czerwono nabiegłymi łodygami oraz soczyście zielonymi liśćmi przypominającymi liście koniczyny. Doskonale sprawdza się także jako dekoracyjna roślina podszytowa.

• Kwiaty i owoce: Latem pojawiają się małe, jaskrawożółte kwiaty lejkowate. Prawdziwa atrakcja rośnie jednak w ukryciu pod ziemią: kolorowe, lśniące bulwy o charakterystycznej, bruzdowanej strukturze.

• Składniki: Oca należy do rodziny szczawikowatych i - podobnie jak rabarbar czy szczaw - zawiera kwas szczawiowy, który nadaje jej na surowo orzeźwiającą kwaskowatość. Osoby wrażliwe na kwas szczawiowy powinny spożywać ją najlepiej po ugotowaniu.

Warto wiedzieć

• Inne nazwy: Oprócz powszechnych nazw Oca i Oka roślina ta znana jest po niemiecku jako szczawik bulwiasty lub szczawik peruwiański. W rdzennym języku keczua nazywa się Uqa. W Nowej Zelandii jest sprzedawana jako New Zealand Yam lub po prostu Yam, natomiast w Kolumbii i Wenezueli można ją znaleźć pod nazwami Hibia lub Cuiba.

• Pochodzenie i historia: Jej ojczyzną są surowe wyżynne regiony Andów (przede wszystkim Peru i Boliwia), gdzie była intensywnie uprawiana już w czasach prekolumbijskich - na długo przed przybyciem Europejczyków. Dla rdzennych ludów, a później także dla Inków, oca była podstawowym środkiem spożywczym o kluczowym znaczeniu dla bezpieczeństwa żywnościowego. To niezwykle odporna roślina, która rośnie na wysokości do 4000 metrów i bez problemu radzi sobie z chłodnymi, deszczowymi latami oraz ubogimi, kamienistymi glebami. W połowie XIX wieku trafiła do Europy, a nieco później także do Nowej Zelandii. Podczas gdy w Europie przez długi czas pozostawała absolutną rzadkością, dziś jest w Nowej Zelandii niezwykle popularna i dostępna w każdym supermarkecie.

• Ciekawostka z ojczyzny: W Ameryce Południowej stosuje się tradycyjną metodę: po zbiorach bulwy oca układa się na kilka dni w pełnym słońcu. Proces ten nazywa się „hartowaniem”. Dzięki temu zawarty w nich kwas ulega rozkładowi, a bulwy stają się wyraźnie słodsze.

Zastosowanie

• W kuchni: Prawdziwy uniwersalny produkt! Surowe i pokrojone w plastry bulwy nadają każdej sałatce chrupiącą teksturę oraz cytrynową nutę. Gotowane, smażone lub pieczone jako warzywo z piekarnika rozwijają miękki, słodkawy, ziemniaczany aromat. Wskazówka: Kwaśne liście również można wykorzystać jako dekoracyjny dodatek do sałatek.

Stanowisko, pielęgnacja i inne ważne informacje

• Stanowisko: Słoneczne do półcienistego. Oca latem lubi raczej chłodne i wilgotne warunki - gorzej znosi stanowiska gorące i bardzo suche.

• Pielęgnacja: Uprawa jest bardzo łatwa. Roślina potrzebuje przepuszczalnej gleby i regularnego podlewania. Najważniejsza jest cierpliwość: oca to roślina krótkiego dnia. Tworzenie bulw rozpoczyna się dopiero późno w roku (od września), gdy dni stają się wyraźnie krótsze. Jesienią można obsypywać łodygi ziemią, podobnie jak w przypadku ziemniaków, aby zwiększyć plon.

• Zbiór i zimowanie: Zbiór przeprowadza się możliwie późno. Dopiero gdy pierwszy silny mróz zetnie nadziemne liście, nadchodzi czas na wykopanie bulw. Jeśli chcesz uprawiać ocę ponownie w kolejnym roku, przechowaj kilka bulw w ciemnym, chłodnym i zabezpieczonym przed mrozem miejscu (np. w wilgotnym piasku). Wiosną można je ponownie posadzić jako „materiał siewny”.

Sadzenie i stanowisko

• Na zewnątrz: Dopiero po zimnych ogrodnikach (w połowie maja), gdy nie grożą już późne przymrozki przygruntowe.

• Wskazówka dotycząca uprawy: Ponieważ oca potrzebuje możliwie długiej, bezmroźnej jesieni, aby obficie wytworzyć bulwy, zaleca się sadzenie jej bezpośrednio w dużych pojemnikach (co najmniej 10 do 15 litrów) lub na podwyższonych grządkach. Gdy pod koniec października pojawią się pierwsze przymrozki, pojemnik można przestawić pod osłoniętą ścianę domu lub do szklarni. W ten sposób można przedłużyć okres wzrostu o cenne tygodnie.

Tradycyjny przepis: pieczona oca po andyjsku (Oca al Horno)

W Andach oca jest często przygotowywana bardzo prosto, aby podkreślić jej naturalny smak. Ten tradycyjny przepis wykorzystuje proces „hartowania” na słońcu, dzięki któremu bulwy stają się wyjątkowo słodkie.

Składniki:

• 500 g bulw oca (nieobranych)

• 1 do 2 łyżek oleju roślinnego

• Gruba sól morska

• Pasuje do niej: Łagodny, świeży ser (np. Queso Fresco, ewentualnie ser owczy lub twaróg) oraz lekko pikantna salsa chili.

Przygotowanie:

1. „Hartowanie”: Świeżo zebrane bulwy ułożyć na 3 do 5 dni w słonecznym miejscu (np. na parapecie).

2. Do słońca dojrzałe bulwy dokładnie wyszorować pod bieżącą wodą. Skórkę pozostawić, ponieważ podczas pieczenia uzyskuje świetną teksturę.

3. Wymieszać bulwy w misce z olejem, tak aby były nim lekko pokryte.

4. Rozłożyć na blasze i piec w rozgrzanym piekarniku w temperaturze 200°C (grzanie góra/dół) przez około 20 do 30 minut. Oca są gotowe, gdy lekko ustępują pod naciskiem, a skórka zaczyna się delikatnie marszczyć.

5. Ciepłe bulwy posypać grubą solą morską i tradycyjnie podawać ze świeżym serem.