Pnące Tzimbalo/Dzika pepino (Solanum caripense `Reptans`) - nasiona - Pnąca odmiana Tzimbalo

Miniaturowy melon rosnący na bujnym, zielonym krzewie? Widok tej niezwykłej rośliny z pewnością wprawi wszystkich w zdumienie! Tzimbalo (znana również jako dzika gruszkowca melonowa, melon andyjski lub pod hiszpańską nazwą pepino silvestre) to nie tylko prawdziwa rzadkość z Ameryki Południowej, lecz także fascynująca, pierwotna forma botaniczna – dziki, niezmieniony przodek uprawnego pepino. Jeśli od dawna masz ochotę spróbować czegoś zupełnie nowego i pierwotnego, to właśnie znalazłeś coś dla siebie: małe, spektakularnie paskowane jagody łączą aromat melona miodowego, ogórka i cudownie orzeźwiającej kwaskowatości – dokładnie tak, jak stworzyła je natura.

W mojej ofercie rzadkich roślin z rodziny psiankowatych ta fascynująca odmiana po prostu nie może się nie znaleźć. Odmiana 'reptans' w pełni zasługuje na swoją nazwę, ponieważ rośnie płożąco, zwisa lub – przy odpowiedniej podporze – doskonale się wspina. Dzięki temu idealnie nadaje się do dużych wiszących donic, wysokich skrzynek balkonowych lub jako owocująca osłona zapewniająca prywatność przy niewielkich kratkach.

Zawartość zestawu: 10 nasion

W przeciwieństwie do spokrewnionych roślin o wzniesionym pokroju gatunek ten wytwarza pędy o długości nawet kilku metrów, które są miękkie. Mogą bardzo dekoracyjnie zwisać przez brzeg donicy lub być bez trudu prowadzone w górę po kratce. Roślina lubi stanowisko w pełnym słońcu, ciepłe i osłonięte od wiatru. W upalne dni lata Tzimbalo potrzebuje dużo wody, ale zupełnie nie toleruje zastoju wody w strefie korzeniowej. Do uprawy w donicach lub wiszących pojemnikach chętnie mieszam więc dobrą, bogatą w składniki odżywcze ziemię do roślin z dużą ilością materiału poprawiającego jej strukturę, takiego jak pumeks, perlit lub grys lawowy – zapewnia to doskonały drenaż i odpowiednie napowietrzenie delikatnych korzeni. Należy unikać nadmiernego nawożenia azotem, ponieważ roślina wytworzy wtedy mnóstwo liści, ale bardzo niewiele kwiatów i owoców.

Cierpliwość przy zbiorach naprawdę się opłaca: małe, charakterystycznie paskowane owoce są dojrzałe i mają pełnię aromatu dopiero wtedy, gdy lekko uginają się pod delikatnym naciskiem palca i łatwo odchodzą od szypułki.

Uwaga: podobnie jak u większości roślin z rodziny psiankowatych, niedojrzałe, twarde owoce oraz wszystkie zielone części rośliny zawierają trujący solaninę i nie wolno ich spożywać.

Ponieważ roślina pochodzi z rejonów Andów w Ameryce Południowej, nie jest u nas odporna na mróz. Jest jednak byliną, dlatego warto ją przezimować. Przed pierwszymi nocnymi przymrozkami przenoszę roślinę do domu, mocno skracam długie pędy i zimuję ją – podobnie jak moje miechunki – w jasnym, chłodnym miejscu, w temperaturze około 10–15 stopni Celsjusza. W tym czasie podlewaj ją bardzo oszczędnie. Dzięki temu wiosną rozpocznie nowy sezon z dużą przewagą i znacznie większym potencjałem plonowania.

Pod względem botanicznym Solanum caripense należy do dużej rodziny psiankowatych (Solanaceae). Jej naturalny zasięg obejmuje zbocza południowoamerykańskich Andów, od Kolumbii przez Ekwador aż po Peru. Ponieważ w swojej ojczyźnie często rośnie na nieco większych wysokościach, doskonale radzi sobie z naszymi środkowoeuropejskimi latami.