Czerymoja/ jabłko budyniowe (Annona cherimola) - nasiona

Czerymoja, botanicznie Annona cherimola, to fascynujący tropikalny krzew ozdobny z rodziny flaszowcowatych. W swoim asortymencie szczególnie cenię ją za duże, aksamitne liście i egzotyczny pokrój, który wnosi karaibski klimat na domowy taras lub do ogrodu zimowego. Choć w naszym klimacie jest przede wszystkim uprawiana jako atrakcyjna roślina doniczkowa, stanowi prawdziwą ozdobę dla każdego pasjonata roślin.

Zawartość przesyłki: 5 nasion

Pokrój, stanowisko i pielęgnacja:

Czerymoja rośnie jako niewielki, dobrze rozgałęziony krzew lub drzewo, które w donicy można bardzo dobrze utrzymać w odpowiednim kształcie dzięki regularnemu przycinaniu. Duże liście, lekko filcowate od spodu, są niezwykle dekoracyjne. Dla zdrowego wzrostu zalecam ciepłe, jasne stanowisko, dobrze osłonięte przed zimnymi, suchymi wiatrami. Podłoże dla moich roślin chętnie mieszam z dużą ilością perlitu, pumeksu lub piasku, ponieważ mięsiste korzenie są wyjątkowo wrażliwe na zastój wody. W okresie letniego wzrostu należy regularnie podlewać roślinę, pozwalając, aby wierzchnia warstwa ziemi między podlewaniami lekko przeschła.

Ponieważ Annona cherimola zupełnie nie toleruje mrozu, przenoszę rośliny doniczkowe do domu odpowiednio wcześnie, przed pierwszymi chłodnymi nocami. Zimowanie najlepiej udaje się w jasnym, umiarkowanie chłodnym pomieszczeniu (chłodnej szklarni lub chłodnym ogrodzie zimowym). W okresie spoczynku, późną zimą lub wczesną wiosną, roślina zazwyczaj naturalnie traci całe ulistnienie - jest to całkowicie normalne, a wkrótce potem niezawodnie wypuszcza nowe liście. W okresie bezlistnym podłoże należy utrzymywać zdecydowanie bardziej suche, aby zapobiec gniciu korzeni.

Czerymoja pochodzi z położonych wyżej, umiarkowanych i subtropikalnych dolin Andów, przede wszystkim z Peru i Ekwadoru. Już Inkowie wysoko cenili tę roślinę i intensywnie ją uprawiali, co odzwierciedlają liczne znaleziska archeologiczne oraz szczegółowo zdobione terakotowe naczynia z tego okresu. Nazwa "Cherimoya" wywodzi się z rodzimego języka keczua (chirimuya) i w wolnym tłumaczeniu oznacza mniej więcej "zimne nasiono", co wskazuje na jej naturalne siedliska w chłodniejszych regionach wyżynnych, gdzie jest przystosowana do warunków bezmroźnych, ale nie nadmiernie gorących. Hiszpańscy żeglarze sprowadzili ją ostatecznie do Europy w XVIII wieku, gdzie obecnie szczególnie dobrze zadomowiła się w łagodnym klimacie południowego regionu śródziemnomorskiego.

Owoce i smak: Duże, sercowate lub owalne owoce czerymoi są prawdziwą kulinarną rzadkością. Pod zieloną, charakterystycznie łuskowatą skórką kryje się śnieżnobiały, soczysty miąższ o niezrównanie kremowej, niemal śmietankowej konsystencji. Pod względem smaku czerymoja oferuje niezwykle złożone, tropikalne doznanie: na pierwszy plan wysuwa się intensywna, aksamitna słodycz przypominająca dojrzałe banany, papaję i delikatną nutę wanilii. Całość dopełnia bardzo subtelna, orzeźwiająco kwaskowata nuta w tle, która doskonale równoważy słodki aromat i lekko przypomina ananasa lub truskawki. Jeśli w ogrodzie zimowym o optymalnej temperaturze rzeczywiście pojawią się owoce, najlepiej po zbiorze lekko je schłodzić, przekroić na pół i wyjadać miąższ łyżeczką. Dużych, czarnych nasion nie należy spożywać.