Burak ćwikłowy `Crapaudine` - nasiona - ciemna królowa

Burak ćwikłowy „Crapaudine” (botanicznie Beta vulgaris) to fascynująca, niezwykle stara francuska odmiana tradycyjna, która pod względem wyglądu całkowicie wyróżnia się na tle innych. Nazwa wywodzi się od francuskiego słowa oznaczającego ropuchę (crapaud) i nawiązuje do ciemnobrązowej, pomarszczonej i szorstkiej skórki korzenia, przypominającej skórę ropuchy. Wewnątrz kryje się jednak kulinarna sensacja: bardzo ciemny, niemal czarny lub fioletowy miąższ z pięknym, delikatnym rysunkiem pierścieni. Pod względem smaku znacznie przewyższa współczesne odmiany - ma niezwykle intensywny, ziemisto-słodki i bardzo aromatyczny smak z niemal winną głębią, ceniony przez smakoszy i szefów kuchni na całym świecie.

Zawartość opakowania: Po 20/ 50 nasion

Siew w skrócie

Uprawa z rozsady (w domu)	Niezalecana
Siew (w gruncie)	Od kwietnia do lipca
Głębokość siewu	2-3 cm
Temperatura kiełkowania	12 do 20 stopni Celsjusza
Czas kiełkowania	10 do 20 dni

 

Wskazówka: Ponieważ każde „nasiono” (kłębek) jest skupiskiem, z którego wyrasta kilka siewek, ich przerywanie stanowi ważny etap uprawy.

„Crapaudine”, w przeciwieństwie do okrągłych standardowych odmian, rośnie podłużnie, cylindrycznie lub korzeniasto, ma lekko nieregularny kształt i często wystaje z ziemi na znaczną wysokość. Preferuje stanowisko w pełni nasłonecznione oraz głęboką, próchniczną, spulchnioną i pozbawioną kamieni glebę. Należy unikać świeżego obornika, ponieważ prowadzi to do powstawania owłosionych korzeni i nitkowatego wzrostu. Podlewanie powinno być równomierne; skrajna susza sprawia, że korzenie stają się zdrewniałe, natomiast zastój wody prowadzi do gnicia. Roślina dobrze znosi lekko wapienną glebę.

Zbiór odbywa się od sierpnia do pierwszych silnych przymrozków późną jesienią. Korzenie można ostrożnie wyjąć z ziemi za pomocą wideł amerykańskich. „Crapaudine” doskonale nadaje się do przechowywania i w chłodnych, zabezpieczonych przed mrozem warunkach piwnicznych (owinięta wilgotnym piaskiem) zachowuje świeżość przez wiele miesięcy. W kuchni jest prawdziwym rarytasem: dzięki niskiej zawartości wody i dużej gęstości doskonale nadaje się do powolnego, delikatnego duszenia w piekarniku, podczas którego jej naturalne cukry intensyfikują się i karmelizują. Również na surowo, drobno starta i podana w formie carpaccio, lub jako tradycyjnie pieczony przysmak, zapewnia doznania smakowe nieporównywalne ze zwykłym burakiem ćwikłowym z supermarketu.

Ta historyczna odmiana pochodzi z Francji i jest tam udokumentowana co najmniej od XIX wieku (część źródeł przypisuje jej pochodzenie nawet XVII wiekowi). Uważa się ją za jedną z najbardziej pierwotnych form buraka ćwikłowego, która zachowała się jako niezastąpiona specjalność w ogrodach tradycyjnych miłośników.