Cibora jadalna/ orzech tygrysi/ chufa (Cyperus esculentus) - bulwy do sadzenia - Przekąska starożytnych Egipcjan
20 bulw
€3,10
Przejdź do informacji o produkcie
Cibora jadalna/ orzech tygrysi/ chufa (Cyperus esculentus) - bulwy do sadzenia - Przekąska starożytnych Egipcjan
€3,10
Odbiór w Bei der Kirche 3 dostępny
Zwykle gotowe w ciągu 24 godzin
Przy zamówieniach od 20 € możesz wybrać jako gratis porcję bulw cibory jadalnej (20 sztuk)!
Cibora jadalna, nazywana także migdałem ziemnym, orzeszkiem tygrysim lub chufą, to niezwykle fascynująca roślina użytkowa z rodziny ciborowatych. Nad ziemią rośnie jako mało wymagająca, jasnozielona trawa ozdobna, ale jej prawdziwy sekret kryje się pod ziemią: wytwarza tam niezliczone małe, brązowe bulwy. Bulwy te mają cudownie słodki, intensywnie orzechowy aromat, mocno przypominający migdały lub orzechy laskowe. Są wspaniałym urozmaiceniem każdego ogrodu z roślinami jadalnymi i doskonale nadają się również do uprawy w pojemniku na balkonie.
Zawartość przesyłki: 20/ 100 bulw do sadzenia (suszonych)
Moje doświadczenia i wskazówki dotyczące sadzenia
Przygotowanie: Małe bulwy w stanie suchym są bardzo twarde. Przed sadzeniem moczę je przez około 24 godziny w letniej wodzie, co znacznie przyspiesza kiełkowanie.
Głębokość sadzenia: Bulwy sadzę na głębokości około 3-5 cm.
Termin: Od połowy maja, gdy nie należy się już spodziewać przymrozków, bulwy można sadzić bezpośrednio w gruncie lub w pojemniku na balkonie i tarasie. Uprawa wstępna w domu od kwietnia również jest bezproblemowa.
Podłoże: Do uprawy cibory jadalnej konieczna jest luźna, piaszczysta ziemia. Tylko w luźnej glebie bulwy mogą dobrze się rozrastać, a później łatwo oddzielić się od ziemi podczas zbioru. Dlatego zawsze mieszam ziemię do sadzenia z dużą ilością piasku.
Pokrój, wysokość i stanowisko
Roślina lubi stanowiska w pełni nasłonecznione i ciepłe. Trawiaste liście rosną gęsto i osiągają wysokość około 40-60 cm. W uprawie pojemnikowej polecam szerokie, płytsze pojemniki (o głębokości około 20-30 cm), ponieważ roślina tworzy bulwy na podziemnych rozłogach raczej wszerz niż w głąb. Cibora jadalna wymaga regularnego podlewania i szczególnie w fazie wzrostu, w środku lata, nie powinna całkowicie wysychać. Przy dobrej ziemi do sadzenia nawożenie zazwyczaj nie jest konieczne.
Zbiór i zastosowanie
Napięcie rośnie późną jesienią, zwykle od końca października lub w listopadzie. Gdy nadziemne źdźbła trawy zaczynają żółknąć i usychać, nadchodzi czas zbioru. Wtedy wykopuję całą bryłę korzeniową, strząsam luźną ziemię i zbieram niezliczone małe bulwy. Po dokładnym umyciu można je od razu zjadać na surowo lub wysuszyć w przewiewnym, ciepłym miejscu, aby przedłużyć ich trwałość.
W kuchni cibora jadalna jest niezwykle wszechstronna. Suszona i zmielona stanowi bezglutenową, naturalnie słodką alternatywę dla mąki i orzechów podczas pieczenia lub jako dodatek do musli. W Hiszpanii tradycyjnie tłoczy się z niej słynne, lodowato zimne mleko z chufy (Horchata de Chufa) - to absolutne orzeźwienie latem.
Ważne składniki
Cibora jadalna jest nie tylko wyjątkowo smaczna, ale uchodzi również za prawdziwy superfood. Naturalnie nie zawiera glutenu, jest bardzo bogata w cenny błonnik, białko roślinne i zdrowe, nienasycone kwasy tłuszczowe. Dostarcza także znacznych ilości witaminy E, potasu i magnezu.
Pochodzenie
Pierwotnie cibora jadalna pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego i Afryki Północnej, gdzie już w starożytnym Egipcie była uprawiana i ceniona jako wartościowy produkt spożywczy. Obecnie uprawia się ją na dużą skalę przede wszystkim w hiszpańskim regionie Walencji.
Ważna informacja dotycząca inwazyjności i obchodzenia się z rośliną:
Cibora jadalna (Cyperus esculentus) jest w Europie Środkowej uznawana za silnie inwazyjny neofit. Szybko rozprzestrzenia się za pomocą podziemnych rozłogów i licznych, niezwykle odpornych małych bulw. Po zadomowieniu się w otwartym gruncie roślinę można usunąć ponownie tylko z ogromnym wysiłkiem, ponieważ nawet najmniejsze pozostałe w glebie fragmenty bulw wypuszczają w następnym roku nowe pędy. Dlatego zdecydowanie zaleca się uprawiać ciborę jadalną wyłącznie w pojemnikach lub zamkniętych, zabezpieczonych przed wydostaniem się rośliny naczyniach. Podczas zbioru podłoże należy niezwykle starannie - najlepiej przesiewając je - oczyścić ze wszystkich bulw. Resztek roślin, korzeni ani ziemi zawierającej potencjalne fragmenty bulw pod żadnym pozorem nie wolno wyrzucać na przydomowy kompost, ponieważ mogą tam bez problemu przetrwać i podczas późniejszego rozrzucania kompostu zasiedlić cały ogród. W razie wątpliwości bezpieczne usunięcie nadmiaru materiału korzeniowego lub niepewnego podłoża powinno zawsze bezwzględnie odbywać się poprzez wyrzucenie ich do odpadów zmieszanych.
Moja propozycja przepisu: Tradycyjna Horchata de Chufa (hiszpańskie mleko z chufy)
To orzeźwiające, w pełni roślinne mleko jest w Hiszpanii prawdziwym klasykiem lata i można je bardzo łatwo przygotować samodzielnie z własnych zbiorów.
Składniki:
-
250 g świeżej lub suszonej cibory jadalnej (wcześniej dokładnie umytej)
-
1 litr świeżej, zimnej wody
-
50-80 g cukru (lub innego wybranego środka słodzącego)
-
Opcjonalnie: szczypta cynamonu i/lub trochę startej ekologicznej skórki z cytryny
Przygotowanie:
-
Moczenie: Najpierw moczę ciborę jadalną przez 12-24 godziny w dużej ilości wody, najlepiej bezpośrednio w lodówce. Następnie odlewam wodę z moczenia i jeszcze raz krótko płuczę bulwy.
-
Blendowanie: Zmiękczone bulwy cibory jadalnej wkładam wraz z litrem zimnej wody do wydajnego blendera kielichowego. Całość blenduję na najwyższych obrotach przez jedną do dwóch minut, aż uzyska bardzo gładką konsystencję.
-
Filtrowanie: Następnie przelewam zblendowaną masę przez drobną ściereczkę do przecedzania lub woreczek do mleka orzechowego do miski i dokładnie wyciskam pozostałości. Pozostały miąższ świetnie wykorzystuję później do pieczenia lub jako bogaty w błonnik dodatek do musli.
-
Dosmaczanie: Zebrane mleko doprawiam według własnego smaku cukrem, odrobiną cynamonu lub skórką cytrynową i dokładnie mieszam, aż cukier całkowicie się rozpuści.
-
Podawanie: Gotową Horchata de Chufa przelewam do butelki i do momentu podania przechowuję w lodówce. Mocno schłodzona jest w upalne dni niezrównanym orzeźwieniem!